Carta de Comunión 2021

Pascua 2021

Carta de comunión 2021

carta_de_comunión_pascua_2021.pdf
File Size:	127 kb
File Type:	pdf

Descargar archivo

---

---

​"HEMOS PASADO DE LA MUERTE A LA VIDA
PORQUE AMAMOS A LOS HERMANOS"  (1Jn 3, 14)

 
DE LA CATÁSTROFE A LA PASCUA
La vida está seriamente amenazada hasta el punto de sentir que vivimos en los últimos días, para muchos, muchísimos, así ha sido realmente porque la muerte ha paseado por nuestro mundo asolando calles y familias, cortando caminos de encuentro y posibilidades de trabajo, de vida. Para muchos es el tiempo de la catástrofe que terminará, como en el teatro griego, en tragedia, en muerte. Punto final. Para otros, este tiempo acabará y retornaremos al paraíso perdido, a los tiempos de ayer. Para nosotros, este drama dentro del drama que es la misma existencia, es una Pascua, un estrecho paso franco que nos llevará de la muerte a la vida, a la Vida verdadera. Solo la Pascua de Jesús, como la nuestra, transforma el luto en danzas.
 
¿QUÉ MUERTES HEMOS VIVIDO…
… Cada uno de nosotros, en nuestras comunidades, en nuestras familias, pueblos, países… ¿Y cuáles no hemos visto o hemos escondido? Por indiferencia, seguro, también por pudor, porque era tanta la desnudez que deja la muerte que había que cubrirla con un velo[1]; pero eso no le ha quitado a la muerte su faz horrenda, su dura sensualidad morbosa y la sospecha de que, tras lo velado, hay más, mucho más que no vemos y en lo que podemos estar incluidos nosotros. Hemos de mirar de frente a esta muerte, a ese elenco de catástrofes a las que todos estamos sometidos, callejones sin salida, navegaciones sin puerto. Porque son muchas las muertes y, aunque a nosotros nos aterrorice un virus, la muerte a muchos les llega antes por el hambre, el naufragio, la vida sin vida, el abuso de los poderosos, el "odium fidei", por la prepotencia, la indiferencia, la repugnancia… Muchos no esconden la muerte, la proponen como renuncia a la vida, por el descontento que esta ofrece[2]; deberíamos dar la vuelta a este argumento y dolernos de la muerte, antes que de la vida, para descubrir y salvar la dignidad que esta tiene. Si la Vida llega no será porque hayamos burlado a la muerte con las estrategias más sofisticadas, sino porque hemos sido tocados por ella y hemos deseado y anhelado vivir. ¡La Vida!
 
DE LA MUERTE A LA VIDA
Vivir la Pascua es la única alternativa a este mundo depredador porque solo la Buena Nueva del Evangelio de Jesús, el Buen Pastor (Jn 10, 11), que desea cambiar un mundo viejo por los cielos nuevos, la tierra nueva, el hombre nuevo, revela el verdadero destino de la Creación. Como Pastor bueno se preocupa del alimento de todos, de la defensa frente a los enemigos, hasta exponer la propia vida, de reunir a los suyos que andan dispersos (Sal 23; Zac 13, 7; Hb 13,20; 1 Pe 2, 25; 1 Pe 5, 4).
Hemos reafirmado el significado griego de la existencia humana como seres murientes, o del existencialismo del siglo pasado, como seres-para-la muerte. Sin embargo, la fe del Pueblo hebreo y la fe en Cristo resalta la verdad más propia del ser humano: somos los vivientes (Gn 2, 7), los
que viven porque el gran hilo de oro de las Sagradas Escrituras, tanto del AT como del NT es sorprendente y novedosamente la VIDA, que es un Bien (Gn 1, 26-27; Sal 8, 6; Gn 2, 7; 3, 19; Jb 34, 15; Sal 103-102, 14; 104-103, 29). La Vida abre el Libro y lo cierra: el Génesis tiene su patria en la Vida Nueva (Ap 21, 1-8) ¡Somos los que vivimos! Aunque hayas muerto, vivirás (Jn 11, 25). Esta es gran verdad de la fe y del amor: la esperanza en la Vida que no muere. Y el garante de esta vida es su mismo Creador, Dios, porque Él, que es tres veces Amor, es “amante de la Vida” (Sb 11, 26).
 
LA VIDA EN CRISTO. LA PASCUA
La plenitud de este Bien nos ha sido donado en Cristo Jesús, Señor de la Vida (“En Él estaba la Vida” Jn 1, 4), que ha venido no solo a darnos de la Vida divina sino a injertarnos en ella; no solo ha venido a habitar la Vida en la vida, sino que la vida recibida ha encontrado en Él su destino definitivo, la Vida eterna que era, es y será. Somos vidas injertadas en la Vida. Cristo ha puesto límites de nuevo al mal, a la enfermedad, a la muerte, llevándonos sobre Sí, como el pastor a la oveja perdida (Lc 15, 3-7), metiéndonos en Él, como la Puerta (Jn 10, 9) de la morada de Dios, diciéndonos: "Venid a Mí" (Mt 11, 28-30), entrad en mi Cuerpo, saboread manjares abundantes (Is 55, 1-3), vivid en Mí (Jn 17, 23).
Ha puesto límites a la muerte, atrayéndonos con su amor eterno, sacándonos de sus garras, alzándonos del polvo y del barro, poniéndonos en pie cuando estábamos al borde del camino y Él pasó junto a nosotros y nos curó, levantó, cuidó. La Vida nos ha venido por Él y Él ha consumado su vida entre nosotros para darnos la Vida que no pasa. Por amor al Padre y por amor a los hermanos.
 
HEMOS PASADO DE LA MUERTE A LA VIDA PORQUE AMAMOS A LOS HERMANOS
Ese paso de la muerte a la Vida no está en nuestras manos, es en Cristo Jesús donde se realiza la plenitud de vida a la que hemos sido destinados. Cuando nuestra existencia ha sido conquistada por Él y su Vida ha entrado en la nuestra hasta el punto de vivir en Él (“Ya no vivo yo, es Cristo quien vive en mí” Gal 2, 20) es un imposible no amar al prójimo como Él lo ama, con la misma gratuidad, graciosa y abundante, con la que nos sentimos amados por Él y con la misteriosa visión de sabernos ante Él, vivo en el Rostro de cada hermano, sacramento suyo[3] . El Amor, por venir de Dios, es la mejor defensa de la Vida y, así, cuando aquél falta o es mediano, mediocre o enfermo, la vida corre peligro y queda sometida a la mayor desnudez y orfandad. Volver a la Fuente del Amor es volver a las Fuentes de la Vida, porque van unidas y no es posible entenderlas ni descubrirlas la una sin la otra.
La existencia de lo creado dejará de ser vida o de tenerla cuando falte el amor, activo y concreto, empeñado en ser cuidador y nutricio de la vida donada, empeñado en dar vida y la vida propia para fecundar lo yermo y lo muerto. El amor se consuma para dar vida no para restarla, no como voluntad de muerte sino como ¡voluntad de vida! Por eso la vida, cuando se consuma, es decir, cuando no se interrumpe por propia voluntad sino que llega hasta su fin, se pierde, ha de pasar por la Cruz y por una muerte (“Todo está consumado” Jn 19, 30) que abre la puerta de la Vida. Cristo Jesús “con la muerte vence a la muerte” [4].
No está en nuestras manos, es el Espíritu el que obra en nosotros este milagro de anchura, largura, hondura y profundidad del Amor. El Espíritu que nos viene de Él ha ensanchado (Is 54, 2-4) los espacios de la caridad[5]  hasta desbordar de vida y, por tanto, de amor más allá de nosotros mismos. Si nos ha precedido el Amor de Dios es verdad que, al acogerlo, se ha despertado en nosotros el amor concreto, en acto, al hermano y que toda Eucaristía, “espíritu y fuego” [6], nutriente de Vida, es el tiempo fuera del tiempo en el que este misterio de amor se realiza, entrando en una comunión capaz de desvelar nuestros egoísmos, nuestras distancias, nuestras miserias en el amor y, a la vez, nos transforma, nos cristifica, iluminándonos internamente, agraciándonos hasta deshacer los nudos de nuestra terca enemistad. La vida en la muerte se trueca por la vida en el Espíritu y, así, esta vida eucaristizada, vida en el Resucitado, es la Pascua continua que vivimos los hombres aquí en este mundo feroz, la que nos hace pasar de la muerte a la vida porque el Amor triunfa sobre aquella y le clava el aguijón hasta transformarla en Vida y Vida eterna.
 
SI VIVIMOS UNA PASCUA
Ha de haber en nuestra vida una transformación, la vida ha de estar transida del Amor de Dios hacia nuestros hermanos para que, transfigurada por este Amor sea una Luz de vida en medio de toda tiniebla, dolor, desesperanza, muerte.
Hoy debemos mirar a tantos cuidadores de otros, a tantos que cargan con vidas frágiles, a tantos que viven junto a las "vidas que sobran", a tantos defensores de otros, a tantos mártires que han dado la vida por el Evangelio del Amor fraterno. Unidos transformaremos lo que puede ser una catástrofe en una Pascua, la de Cristo Jesús.
A esta multitud que camina sin rumbo, asumámosla nosotros, los que nos acercamos al altar cada día, para que entren en la Pascua de la Vida Nueva y Él sea todo para todos (1Cor 15, 28). El Señor está aquí y todos vamos hacia Él, nos atrae como en los campos de Galilea, como en el cenáculo, en el calvario. Abracemos el mundo con un amor entrañable, concreto, en acto, para que todos, vayamos hacia Él a comer Luz[7], la Vida que no pasa. La Vida del Resucitado en la que somos, vivimos y existimos, será ratificada en nuestra Comunión con el Cuerpo de Cristo, con nuestros hermanos que sufren, con los que convivimos diariamente, con los que están a nuestro cuidado (Mt 25).
 
Hagamos epíclesis, elevando una súplica al Padre en el Cuerpo del Resucitado para que envíe el Espíritu Vivificante a nuestro mundo y, a través del camino franco del Amor que nos reveló el Hijo, pasemos de la muerte a la Vida que no pasa, a la Vida eterna.
Vivamos en Cristo Jesús, por medio del Espíritu[8] , para poder llevar la Vida al mundo que sufre los desgarros de la muerte, del odio, de la injusticia, del desamor y seamos manifestación de la Vida en Él entregándonos a todos nuestros hermanos hasta consumar la vida por ellos.
Padre de Bondad, pronuncia de nuevo tu Palabra de Vida eterna[9]  para que pase este mundo[10] y venga tu Reino de Justicia y de Paz.​

¡Aleluya, aleluya! ¡Cristo Jesús ha resucitado, aleluya!
¡Feliz Pascua de la Vida!
 
 
M. Prado Glez. Heras
Presidenta Federal
Federación de La Conversión de S. Agustín.
Sotillo de La Adrada, Ávila
 -----------------------------------
[1]¹ DELPHINE HORVILLEUR, Nudità e pudore (Quiqajon, Monasterio de Bose 2021).
[2]² ARTHUR SCHOPENHAUER, El mundo como voluntad y representación (Editorial Porrúa, México 1987)          
[3]³ M. MARÍA SKOBTSOV, El sacramento del hermano (Sígueme, Salamanca 2004) 66. 
[4]⁴ Cf. ALEXANDER SCHEMANN, Per la vita del mondo (Lipa, Roma 2012).    
[5]⁵ SAN AGUSTÍN, Carta 105, 15, Tomo VIII (BAC, Madrid 1986) 781.               
[6]⁶ Liturgia siríaca.           
[7]⁷ CHRISTIAN BOBIN, Resucitar (Encuentro, Madrid 2017) 24.          
[8]⁸ MARKO I. RUPNIK, L'arte della vita (Lipa, Roma 2014) 61.
[9]⁹ ERMES RONCHI, Sulla soglia della vita (San Paolo, Milán 2012) 110.
[10]¹⁰ DIDAJÉ, X, 6.

COMMUNION LETTER

communion_letter_grande.pdf
File Size:	787 kb
File Type:	pdf

Descargar archivo

---

---

COMMUNION LETTER
EASTER 2021

"We have passed from death to life, 
because we love our brothers and sisters" (1Jn 3, 14)
​
FROM CATASTROPHE TO EASTER. 
Life is seriously threatened up to the point of feeling that we are living in the last days, and for many, so many, it has really been this way because death has walked through our world devastating streets and families, cutting off paths of encounter and possibilities of work, of life. For many it is the time of catastrophe that will end, as in the Greek theater, in tragedy, in death. End point. For others, this time will end and we will return to the lost paradise, to the times of before. For us, this drama within the drama which is existence itself, is a Passover, a frank narrow passage that will take us from death to life, to true Life. Only the Passover of Jesus, like ours, transforms mourning into dancing.

WHAT DEATHS HAVE WE LIVED …?
… Each one of us, in our communities, in our families, towns, countries… And which ones have we not seen or have hidden? Out of indifference, sure, also out of modesty, because there was so much nakedness left behind by death that it had to be covered with a veil; but it has not taken away from death, its horrendous face, its harsh morbid sensuality and the suspicion that, behind the veiled, there is more, much more that we do not see and in which we ourselves can be included. We must look at this death face on, at that list of catastrophes to which we are all subjected, dead ends, navigations without a port. Because there are many deaths and, although we are terrified by a virus, to many, death comes before because of hunger, shipwreck, life without life, abuse of the powerful, odium fidei, because of arrogance, indifference , disgust ... Many do not hide death, they propose it as a renunciation of life, because of the discontent it offers; we should turn this argument around and suffer from death rather than from life, so as to discover and save the dignity it has. If Life comes, it will not be because we have outwitted death with the most sophisticated strategies, but because we have been touched by it and we have desired and longed to live. Life! 

FROM DEATH TO LIFE
Living Easter is the only alternative to this predatory world, because only the Good News of the Gospel of Jesus, the Good Shepherd (Jn 10, 11), who wishes to exchange an old world for new heavens, the new earth, the new man, reveals the true destiny of Creation. Being the good Shepherd, he cares about everyone's food, about defense against enemies, even exposing his own life, about gathering his own who are scattered (Ps 23; Zc 13, 7; Heb 13, 20; 1P 2, 25; 1P 5, 4).

We have reaffirmed the Greek meaning of human existence as dying beings, or last century’s existentialism meaning, as beings-for-death. However, the faith of the Hebrew People and the faith in Christ highlight the human being’s own fundamental truth: we are the living beings (Gn 2, 7), the ones who live because the great golden thread of the Holy Scriptures, both of the OT and of the NT, is, surprisingly LIFE, which is Good in itself (Gn 1, 26-27; Ps 8, 6; Gn 2, 7; 3, 19; Jb 34, 15; Ps 103-102, 14; 104-103, 29). Life opens the Book and closes it: Genesis has its homeland in the New Life (Rv 21, 1-8). We are the ones who live! Even if you have died, you will live (Jn 11, 25). This is the great truth of faith and love: hope in the Life that does not die. And the guarantor of this life is its own Creator, God, because He, who is three times Love, is "lover of Life" (Wis 11,26). 

LIFE IN CHRIST. EASTER
The fullness of this Good has been given to us in Jesus Christ, Lord of Life ("In Him was Life" Jn 1, 4), who has come not only to give us divine Life but to graft us into it; not only has Life come to inhabit life, but the life received has found in Him its definitive destiny, the eternal Life that was, is and will be. We are lives grafted onto Life. Christ has once again set limits to evil, to disease, to death, by taking us upon himself, like the shepherd who carries the lost sheep (Lk 15, 3-7), introducing us in him, like the Door (Jn 10, 9) of God's abode. He says to us: Come to Me (Mt 11, 28-30), enter my Body, savor abundant delicacies (Is 55, 1-3), live in Me (Jn 17, 23). 
He has set limits to death, drawing us with his eternal love, pulling us out of its clutches, lifting us out of the dust and mud, lifting us up when we were on the edge of the road and He passed by us and healed us, lifted us, took care of us. Life has come to us through Him and He has consummated his life among us to give us the Life that does not end. Because He loves the Father and He loves the brothers and sisters.

WE HAVE PASSED FROM DEATH TO LIFE BECAUSE WE LOVE OUR BROTHERS AND SISTERS
That passage from death to Life is not in our hands, it is in Jesus Christ where the fullness of life to which we have been destined is realized. When our existence has been conquered by Him and His Life has entered ours up to the point of living in Him ("I no longer live, it is Christ who lives in me" Ga 2, 20), it is impossible not to love our neighbor as He loves him, with the same gratuitousness, graceful and abundant, with which we feel loved by Him and with the mysterious vision of knowing ourselves before Him, alive in the Face of each brother and sister, his sacrament. Love, because it comes from God, is the best defense of Life and, thus, when it’s missing or is poor, mediocre or sick, life is in danger and it’s subjected to the greatest nakedness and orphanhood. To return to the Source of Love is to return to the Sources of Life, because they go together and it is not possible to understand or discover one without the other.
The existence of the created will cease to be life or to have it when love is lacking, a love that is active and concrete, determined to be the caretaker and nurturer of the donated life, determined to give life, and its own life, to fertilize the barren and the dead. Love is consumed to give life, not to subtract it, not as a will to die but as a will to live! That is why life, when it is consumed, that is, when it is not interrupted of its own accord but reaches its end, it’s lost, it must pass through the Cross and through death ("Everything is finished" Jn 19, 30 ) which opens the door of Life. Jesus Christ "conquers death with death.”
It is not in our hands, it is the Spirit who works in us this miracle of love’s breadth, length and depth. The Spirit that comes to us from Him has widened (Is 54, 2-4) the spaces of charity up to the point of overflowing of life and, therefore, of love beyond ourselves. If the Love of God has preceded us, it is true that, by welcoming it, concrete love has been awakened in us, in act, for our brother and sister and that every Eucharist, "spirit and fire", nutrient of Life, is time outside of time, in which this mystery of love is realized, entering into a communion capable of revealing our selfishness, our distances, our miseries in love and, at the same time, it transforms us, christifies us, internally enlightening us, gracing us until we undo the knots of our stubborn enmity. Life in death is exchanged for life in the Spirit and, thus, this life ‘eucharisticated’, life in the Risen One, is the continuous Easter that we live here in this fierce world, which makes us pass from death to life because Love triumphs over deaths and sticks the sting in it until it transforms it into Life and eternal Life.

IF WE LIVE AN EASTER
There must be a transformation in our life, life must be filled with the Love of God towards our brothers and sisters so that, transfigured by this love, it may be a Light of life in the midst of all darkness, pain, despair, death.
Today we must look at so many caregivers of others, so many who carry fragile lives, so many who live alongside the lives that are not needed, so many defenders of others, so many martyrs who have given their lives for the Gospel of fraternal Love. United we will transform what can be a catastrophe in an Easter, that of Jesus Christ.
Let us assume ourselves this crowd that walks aimlessly, we who approach the altar every day, so that they may enter the Passover of the New Life and He may be everything for everyone (1Cor 15, 28). The Lord is here and we all go towards Him, He draws us as in the fields of Galilee, as in the Cenacle, in Calvary. Let us embrace the world with an endearing love, concrete, in action, so that we all go towards Him to eat Light, the Life that does not pass. The Life of the Risen One in which we are, we live and exist will be ratified in our Communion with the Body of Christ, with our brothers and sisters who suffer, with whom we live every day, with those who are in our care (Mt 25).
Let us make epiclesis, raising a supplication to the Father in the Body of the Risen One so that he may send the Life-giving Spirit into our world and, through the direct path of Love that the Son revealed to us, we may pass from death to the Life that does not end, to the Eternal life.
Let us live in Jesus Christ, through the Spirit, to be able to bring Life to the world that suffers the tears of death, of hatred, of injustice, of heartbreak, and let us be a manifestation of Life in Him, giving ourselves to all our brothers and sister until we consume our own life for them.
Father of Goodness, pronounce your Word of eternal Life once more so that this world may pass and your Kingdom of Justice and Peace may come.

Hallelujah hallelujah! Jesus Christ is risen, hallelujah!
Happy Easter of Life!

M. Prado González Heras 
Federal President 
Federation of the Conversion of S. Augustin
Sotillo de La Adrada, Ávila
---------------------------------
[1]¹ DELPHINE HORVILLEUR, Nudità e pudore (Quiqajon, Monasterio de Bose 2021).
[2]² ARTHUR SCHOPENHAUER, El mundo como voluntad y representación (Editorial Porrúa, México 1987)          
[3]³ M. MARÍA SKOBTSOV, El sacramento del hermano (Sígueme, Salamanca 2004) 66. 
[4]⁴ Cf. ALEXANDER SCHEMANN, Per la vita del mondo (Lipa, Roma 2012).    
[5]⁵ SAN AGUSTÍN, Carta 105, 15, Tomo VIII (BAC, Madrid 1986) 781.               
[6]⁶ Liturgia siríaca.           
[7]⁷ CHRISTIAN BOBIN, Resucitar (Encuentro, Madrid 2017) 24.          
[8]⁸ MARKO I. RUPNIK, L'arte della vita (Lipa, Roma 2014) 61.
[9]⁹ ERMES RONCHI, Sulla soglia della vita (San Paolo, Milán 2012) 110.
[10]¹⁰ DIDAJÉ, X, 6.

A KÖZÖSSÉG LEVELE - 2021 HÚSVÉTJÁN

a_közösség_levele.docx
File Size:	47 kb
File Type:	docx

Descargar archivo

---

---

A HALÁLBÓL ÁTMENTÜNK AZ ÉLETBE, MERT SZERETJÜK TESTVÉREINKET (1Jn 3, 14)

A KATASZTRÓFÁTÓL HÚSVÉTIG. 
Az életet komolyan fenyegeti az az érzés, hogy az utolsó napokat éljük, sokak, nagyon sokak számára valóban így van, mert a halál végigpásztázta világunkat, feldúlt utcákat és családokat, elvágta a találkozás útjait és a munka, az élet lehetőségeit. Sokak számára ez a katasztrófa ideje, amely a görög színházhoz hasonlóan tragédiával, halállal fog végződni. Ez a vég. Mások számára ez az idő el fog múlni, és visszatérünk az elveszett paradicsomba, a tegnapi időkbe. Számunkra ez a dráma a drámában, amely maga a létezés,  Húsvét, keskeny átjáró, amely a halálból az életbe, az igazi Életbe vezet minket. Csak Jézus Húsvétja, akárcsak a miénk, változtatja a gyászt tánccá. 

MILYEN HALÁLT ÉLTÜNK ÁT?
... Mindannyian, a közösségeinkben, a családjainkban, a népeinkben, az országainkban... Melyeket nem láttuk meg vagy rejtettük el? Közömbösségből, biztosan szeméremből is, mert a halál mezítelensége olyan nagy volt, hogy el kellet fátyolozni; de ez nem vette el a halál borzalmas arcát, kemény, morbid érzékiségét és a gyanút, hogy a fátyol mögött több van, sokkal több, amit nem látunk, és amibe mi magunk is bele sodródhatunk. Szembe kell néznünk ezzel a halállal, a katasztrófák sorozatával, amelyeknek mindannyian ki vagyunk téve, a zsákutcákkal, kikötő nélküli hajóutakkal. Mert sok halál van, és még ha egy vírustól rettegünk is, a halál sok embert előbb ér el az éhségben, a hajótörésben, élettelen életen, a hatalom visszaélésein, odium fidein, az arrogancián, a közönyön, az ellenszenven keresztül... Sokan nem rejtik el a halált, hanem mint az életről való lemondásként javasolják, mert elégedetlenek vele. Meg kellene fordítanunk ezt az érvet, és inkább a halált kellene gyászolnunk, mint az életet, hogy felfedezzük és megmentsük a benne rejlő méltóságot. Ha eljön az Élet, az nem azért jön el, mert a legkifinomultabb stratégiákkal kijátszottuk a halált, hanem azért, mert megérintett minket, és vágytunk és vágyunk az életre. Az Életre!

A HALÁLBÓL AZ ÉLETBE
A Húsvét átélése az egyetlen alternatíva ezzel a rabló világgal szemben; csak Jézus Evangéliumának örömhíre, a Jó Pásztor (Jn 10,11), aki egy régi világot akar megváltoztatni új eget, új földet, új embert elhozva, tárja fel a Teremtés valódi célját. Jó Pásztorként mindenki étkével törődik, aggódik az ellenséggel szembeni védelemért, akár saját életének kockáztatásával, hogy a szétszóródott övéit összegyűjtse  (Zsolt 23; Zak 13,7; Zsid 13,20; 1Pt 2,25; 1Pt 5,4).
Újra megerősítettük az emberi lét görög értelmezését, miszerint az ember haldokló lény, avagy a múlt századi egzisztencializmusét, mely szerint az ember halálra való lény. A héber nép hite és a Krisztusba vetett hit azonban rávilágít arra az igazságra, amely inkább jellemző az emberre: mi élők vagyunk (Ter 2,7), azok, akik élnek, mert a Szentírás valódi aranyfonala, mind az Ószövetségben, mind az Újszövetségben, meglepő és újszerű módon az ÉLET, amely Jó (Ter 1,26-27; Zsolt 8,6; Ter 2,7; 3,19; Jób 34, 15; Zsolt 103-102,14; Zsolt 104-103,29). 
Az élet nyitja meg és zárja be a Könyvet: a Teremtésnek az Új Életben van a hazája (Jel 21,1-8) Mi vagyunk azok, akik élünk! Ha meghaltál is, élni fogsz (Jn 11,25). Ez a hit és a szeretet nagy igazsága: a remény az Életben, amely nem hal meg. És ennek az életnek a biztosítéka maga a Teremtő, maga Isten, mert aki háromszoros Szeretet, az "az Élet barátja" (Bölcs 11, 26).

ÉLET KRISZTUSBAN. A HÚSVÉT
Ennek a Jónak a teljessége Krisztus Jézusban, az Élet Urában adatott nekünk ("Benne élet volt" Jn 1, 4), aki nemcsak azért jött, hogy isteni Életet adjon nekünk, hanem azért is, hogy magába oltson bennünket. Nemcsak azért jött, hogy az életben éljen az Élet, hanem a kapott élet megtalálta benne végleges rendeltetését, az örök Életet, amely volt, van és lesz. Mi az Életbe oltott életek vagyunk. Krisztus ismét határt szabott a rossznak, a betegségnek, a halálnak, vállára vett minket, mint a pásztor az elveszett juhot (Lk 15,3-7), önmagába zárt minket, mint Isten hajlékának Ajtaja (Jn 10,9): “Jöjjetek hozzám” (Mt 11,28-30), lépjetek be Testembe, ízleljétek meg a bőséges táplálékot (Iz 55,1-3), éljetek bennem (Jn 17,23). Határt szabott a halálnak, kitépett annak karmai közül, örök szeretetével vonzott minket, felemelt a porból és sárból, talpra állított, amikor az út szélén voltunk, és Ő elment mellettünk, meggyógyított, felemelt, gondoskodott rólunk. Az Élet általa jött el hozzánk, és ő elhasználta az életét közöttünk, hogy megadja nekünk az el nem múló Életet. Az Atya iránti szeretetből és a testvérek iránti szeretetből.

ÁTMENTÜNK A HALÁLBÓL AZ ÉLETBE, MERT SZERETJÜK TESTVÉREINKET.
Ez az átmenet a halálból az Életbe nem a mi kezünkben van, hanem Krisztus Jézuséban. Benne valósul meg az élet teljessége, amelyre rendeltettünk. Amikor létünket meghódította, és az Ő élete belépett a miénkbe, egészen odáig, hogy mi Őbenne élünk ("Már nem én élek, hanem Krisztus él bennem" Gal 2,20), lehetetlen hogy ne szeressük felebarátunkat, úgy, ahogyan Ő szereti, ugyanazzal a bőséges és ingyenes kegyelemmel, amellyel mi érezzük, hogy szeret bennünket, és azzal a titokzatos látással, hogy színe előtt állunk; minden testvérünkben, mint szentségben, köztünk  él. A szeretet, mivel Istentől származik, az Élet legjobb védelme, és ezért, ha ez hiányzik, vagy ha gyenge, középszerű vagy beteg, az élet veszélyben van, és a legnagyobb mezítelenségnek és árvaságnak van kitéve. A Szeretet Forrásához való visszatérés az Élet Forrásaihoz való visszatérést jelenti, mert ezek együtt járnak, és nem lehet megérteni vagy felfogni egyiket a másik nélkül. 
A teremtés megszűnik élet lenni vagy életet adni, ha hiányzik az aktív és konkrét szeretet, amely elkötelezi magát amellett, hogy az átadott élet gondozója és táplálója legyen, hogy életet és saját életét adja, hogy megtermékenyítse a terméketlent és a halottat. A szeretet azért emészti fel magát, hogy életet adjon, nem pedig azért, hogy elvegye; nem a halált, hanem az életet akarja! Ezért van az, hogy az élet, amikor beteljesedik, vagyis amikor nem saját akaratból szakad meg, hanem véget ér, akkor elveszik, át kell mennie a kereszten és a halálon ("Minden beteljesedett" Jn 19,30), amely megnyitja az ajtót az Életre. Jézus Krisztus "halálval legyőzi a halált".
Nem a mi kezünkben van, hanem a Lélek az, aki a Szeretetnek ezt a szélesség, hosszúság, magasság és mélység csodáját munkálja bennünk. A Lélek, aki Tőle jön hozzánk, kitágította (Iz 54,2-4) a szeretet tereit, hogy túlcsorduljanak az élettől, és így túláradjon rajtunk a szeretet. Ha Isten szeretete megelőzött bennünket, akkor igaz, hogy annak befogadásával konkrét szeretet ébredt bennünk, testvéreink iránti tettekben, és hogy minden Eucharisztia, "lélek és tűz", az Életet tápláló Eucharisztia, tápláló Élet,  az az időn kívüli idő,  ahol a szeretetnek ez a misztériuma megvalósul. Olyan közösségbe lépünk, amely képes szeretettel feltárni önzéseinket, távolságainkat, nyomorúságainkat, és ugyanakkor átalakít, krisztusivá tesz, belsőleg megvilágosít, kegyelemmel ajándékoz meg és feloldja makacs ellenségeskedésünk csomóit. A halálban lévő életet átalakítja a Lélekben lévő élet, és így ez az eucharisztikus élet, a Feltámadottban lévő élet, az a folyamatos Húsvét, amelyet mi emberek itt, ebben a vad világban élünk, átvezet minket a halálból az életbe, mert a Szeretet győzedelmeskedik, és fullánkjával megsebzi, amíg át nem alakul Életté, örök Életté. 

HA HÚSVÉTOT ÉLÜNK
Akkor át kell alakulnia az életünknek, az életet át kell hatnia Isten szeretetének testvéreink iránt, hogy e szeretet által átváltozva az élet Fényét sugározza minden sötétség, fájdalom, kétségbeesés, halál közepette. 
Ma olyan sokakat látunk, akik másokról gondoskodnak, akik törékeny életeket hordoznak, akik a “feleslegessé vált” életek mellett élnek, akik másokat védelmeznek, mártírokat, akik életüket adták a testvéri szeretet evangéliumáért. Együtt azt, ami katasztrófa lehetne, átváltoztatjuk Húsvéttá, Jézus Krisztus Húsvétjává.
Mi, akik minden nap az oltárhoz járulunk, vegyük magunkra a céltalanul vándorló sokaságot, hogy beléphessenek az új élet Húsvétjába, és hogy Ő mindenkinek mindene lehessen (1Kor 15,28). Az Úr itt van, és mi mindannyian feléje megyünk, ő vonz minket, mint a galileai mezőkön, mint a cönákulumban, a Golgotán. Öleljük át a világot bensőséges szeretettel, konkrétan, tettekben, hogy mindannyian feléje menjünk, hogy magunkhoz vehessük a Fényt, az Életet, amely nem múlik el. A Feltámadott élete, amelyben vagyunk, élünk és létezünk, a Krisztus Testével való közösségben nyer bizonyosságot, egységben a szenvedő testvéreinkkel, azokkal, akikkel naponta együtt élünk, azokkal, akik ránk vannak bízva (Mt 25).

Végezzünk epiklézist, és a Feltámadott Testében könyörögjünk az Atyához, hogy küldje el világunkba az Életet adó Lelket, és hogy a Fiú által kinyilatkoztatott Szeretet őszinte útja által a halálból az elmúlhatatlan, örök Életre jussunk.
Éljünk Krisztus Jézusban, a Lélek által, hogy képesek legyünk Életet vinni a világba, amely a halál, a gyűlölet, az igazságtalanság, a szeretethiány kínjától szenved, és legyünk az Élet megnyilvánulása Őbenne, odaadva magunkat minden testvérünkért, míg életünk egészen elemésztődik értük. 
Jóságos Atyánk, hirdesd ki újra az örök életről szóló Igédet, hogy ez a világ elmúljon, és eljöjjön az Igazságosság és a Béke Országa. 

Alleluja, alleluja! Krisztus Jézus feltámadt, alleluja! 
Áldott Húsvétot!

M. Prado Glez Heras
Föderációs elnök
Szent Ágoston Megtérése Föderáció
Sotillo de La Adrada, Avila
---------------------------------
[1]¹ DELPHINE HORVILLEUR, Nudità e pudore (Quiqajon, Monasterio de Bose 2021).
[2]² ARTHUR SCHOPENHAUER, El mundo como voluntad y representación (Editorial Porrúa, México 1987)          
[3]³ M. MARÍA SKOBTSOV, El sacramento del hermano (Sígueme, Salamanca 2004) 66. 
[4]⁴ Cf. ALEXANDER SCHEMANN, Per la vita del mondo (Lipa, Roma 2012).    
[5]⁵ SAN AGUSTÍN, Carta 105, 15, Tomo VIII (BAC, Madrid 1986) 781.               
[6]⁶ Liturgia siríaca.           
[7]⁷ CHRISTIAN BOBIN, Resucitar (Encuentro, Madrid 2017) 24.          
[8]⁸ MARKO I. RUPNIK, L'arte della vita (Lipa, Roma 2014) 61.
[9]⁹ ERMES RONCHI, Sulla soglia della vita (San Paolo, Milán 2012) 110.
[10]¹⁰ DIDAJÉ, X, 6.

CARTA DE COMUNIÓN  - Wielkanoc 2021

carta_de_comunion_2021_pl.docx.pdf
File Size:	272 kb
File Type:	pdf

Descargar archivo

---

---

MY WIEMY,  ŻE PRZESZLIŚMY ZE ŚMIERCI DO ŻYCIA, BO MIŁUJEMY BRACI (1J 3, 14).

OD KATASTROFY DO WIELKANOCY.
  Życie jest poważnie zagrożone, aż do tego stopnia, że czujemy, iżże żyjemy w dniach ostatecznych, a dla wielu, bardzo wielu, tak rzeczywiście jest, bo śmierć przechadza się przez nasz świat, niszcząc reala i rodziny, ograniczając drogi do spotkania orazi odbierając możliwości pracy, normalnego życia. Dla wielu to czas katastroficzny, który skończy się jak w greckim teatrze: tragedią, śmiercią. Kurtyną. Dla innych, ten czas przeminiesię zakończy i powrócąimy do raju utraconego, do czasów wczorajszych. Dla nas, ten dramat w dramacie, jakimktórym jest sama egzystencja, jest Paschą, wąskim przejścim, które nas poprowadzi ze śmierci do życia, do prawdziwego Życia. Jedynie Pascha Jezusa, podobnie jak nasza, przekształca żałobę w taniec.      

JAKIE ŚMIERCI PRZEŻYLIŚMY…
…my wszyscy Każdy z nas, w naszych społecznościach, w naszych rodzinach, miastach, krajach…? A jakichktórych nie widzieliśmy albo które jakie ukryliśmy? Z obojętności, to oczywisteście, ale również z przyzwoitości, bo śmierć tak bardzo obnaża, że trzeba ją było zawoalować., T ale to nie odebrało jej jednak ohydnej twarzy, jej trudnejtwardej chorobliwej zmysłowości i podejrzliwości, że za zasłoną jest więcej, dużo więcej, tego, czego nie widzimy i w co możemy zostać włączeni. Musimy stawić czołoa tej śmierci, na tej liście katastrof, której wszyscy podlegamy, ślepyme zaułkomi, dryfowaniue bez przystani. Ponieważ jest wiele śmierci, toi chociaż nas przeraża naszastrasza wirus, do wielu śmierć dociera ona wcześniej, przez głód, tragiczne wypadki, życie pozbawionebez życia, nadużycia osób wpływowych ludzi, odium fidei, przez aroganację, obojętność, wstręt... Wielu nie ukrywa śmierci, proponują ją jako sposób na wyrzeczenie się życia, z powodu niezadowolenia, jakiego onoktórego dostarcza. Powinniśmy odwrócić ten argument i ubolewać raczej nad śmiercią niż nad życiem, żeby odkryć i ocalić jego godność. Jeśli Życie przychodzi, to nie dla tego, że przechytrzyliśmy śmierć wyrafinowanymi strategiami, ale dlatego, że śmierć nas dotknęła, że pragnęliśmy i tęskniliśmy za nimżyciem. Życie!

ZE ŚMIERCI DO ŻYCIA 
Przeżycie Paschy jest jedynąa alternatywą dla tego drapieżnego świata, ponieważ tylko Dobra Nowina Ewangelii Jezusa, Dobrego Pasterza (J 10, 11), który pragnie zmienić stary świat w nowe niebiosa, nową ziemię, nowego człowieka, to prawdziwe przeznaczenie Stworzenia. Jako dobry Pasterz, troszczy się o pokarm dla wszystkich, ochroniania przed wrogami, naraża nawet własne życie, troszczy się o zebranie swoich, którzy są rozproszeni (Ps 23; Za 13,  7; Hbr 13, 20; 1 P 2,  25; 1 P 5,  4).
Przystaliśmytaknęliśmy na greckie postrzeganieznaczenie ludzkiej egzystencji człowieka jako istoty  śmiertelnejumierających oraz  na egzystencjalizmu ubiegłego wieku w znanym ujęciu, określający byt człowieka jako, jako „byciet-y-ku--śmierci”. Niemniej jednak, wiara Ludu hebrajskiego i wiara w Chrystusa uwydatniają prawdę najbardziej właściwą człowiekowi: jesteśmy istotami żywymi (Rdz 2, 7), tymi, którezy żyją, ponieważ złotą nicią Pisma Świętego, zarówno Starego, jak i Nowego Testamentu jest zaskakująceo i w nowatorskie sposób ŻYCIE, które jest Dobrem (Rdz 1, 26-27; Ps 8, 6; Rdz 2, 7; 3, 19; Hi 34, 15; Ps 103-102, 14; 104-103, 29). Życie otwiera Księgę i ją zamyka: Księga Rodzaju ma swoją ojczyznę w Nowym Życiu (Ap 21, 1-8) Jesteśmy tymi, którzy żyją! Choćbyś i umarł, żyć będziesz (J 11, 25). To jest wielka prawda wiary i miłości: nadzieja na Życie, które nie umiera. A gwarantem tego życia jest sam jego Stwórca, Bóg, bo Ten, który jest po trzykroć Miłością, jest „miłośnikiem życia” (Mdr 11, 26). 

ŻYCIE W CHRYSTUSIE.
Pełnia tego Dobra została nam dana w Chrystusie Jezusie, Panu Życia („W Nim było Życie” J 1, 4), który przyszedł nie tylko po to, aby dać nam Życie Boże, ale po to, żeby nas w Nie wprowadzić, wszczepić; nie przyszedł tylko po to, aby zasiedlić Życie w życiu, ale też po to, żeby otrzymane życie odnalazło w Nim swoje ostateczne przeznaczenie: życie wieczne, które było jest i będzie. Nasze życie jest wszczepione w Życie. Chrystus na nowo wyznaczył granicę złuu, śmierci, chorobie, biorąc nas na siebie, jak pasterz zagubioną owcę (Lc 15, 3-7), przeprowadzając nas przez siebie, jak przez Bramę (J 10, 9) do Bożego mieszkania, mówiąc do nas: „Przyjdźcie do mnie”(Mt 11, 28-30), wejdźcie w moje Ciało, skosztujcie obfitego pokarmu (Iz 55, 1-3), żyjcie we Mnie (J 17, 23). WyznacWyznaczył śmierci granice, przyciągając nas swoją wieczną miłością, wyrywając nas z jej szponów, podnosząc nas z kurzu i błota, stawiając nas na nogi, gdy leżeliśmy na skraju drogi, a On przechodził obok i uzdrawiał, podnosił, troszczył się o nas. Życie przyszło do nas przez Niego i On dopełnił swego życia wśród nas, aby dać nam Życie, które nie przemija. Z miłości do Ojca i z miłości do braci.

PRZESZLIŚMY ZE ŚMIERCI DO ŻYCIA, BO MIŁUJEMY BRACI
Przejście ze śmierci do Życia nie leży w naszych rękach, to w Jezusie Chrystusie urzeczywistnia się pełnia życia, do którego zostaliśmy przeznaczeni. Kiedy nasza egzystencja została przez Niego zdobyta i Jego Życie weszło w nasze do tego  stopnia, że w Nim żyjemy ( „Teraz zaś już nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus” Ga 2, 20), nie sposób nie kochać bliźniego tak jak On go kocha, z tą samą obfitą i łaskawą bezinteresownością, z jaką czujemy się kochani przez niego i z tajemniczą zdolnością do rozpoznawania Go żywego w obliczu każdego brata, jako Jego sakramentu. Miłość, ponieważ pochodzi od Boga, jest najlepszą obroną Życia i dlatego, gdy jej brakuje lub jest przeciętna, nijaka lub chora, życie jest w niebezpieczeństwie, narażone na absolutną nagość i sieroctwo. Powrót do Źródła Miłości jest powrotem do Źródła Życia, ponieważ są one połączone i nie jest możliwe zrozumienie anilub odkrycie jednego bez drugiego. 
Istnienie stworzenia przestaje być i mieć życie, kiedy brakuje czynnej i konkretnej miłości, zaangażowanej w bycie opiekunką i żywicielką otrzymanego życia, zaangażowanej w dawanie i oddawanie własnego życia, aby ożywiać to, co bezpłodne i martwe. Miłość się dopełnia, gdy daje życie, a nie gdy je odbiera, realizuje się nie jako wola śmierci, ale jako wola życia! Dlatego właśnie życie, gdy się dopełnia, to znaczy, gdy nie zostajejest przerywane z własnej woli, ale dochodzi do naturalnegoswego kresu, zatraca się, musi przejść przez Krzyż i przez śmierć („Wykonało się” J 19, 30), która otwiera drzwi Życiu. Jezus Chrystus „śmiercią zwycięża śmierć”.
Ten cud szerokości, długości, głębokości i głębi Miłości nie leżyjest w naszych rękach, to Duch realizuje go w nas. Duch, który od Niego pochodzi, rozszerza (Iz 54, 2-4) przestrzenie miłosierdzia aż do przepełnienia ich życiem, a więc i miłością, która nas przekracza. Jeśli Boża Miłość nas poprzedziła, to prawdą jest, że przyjmując ją, pozwalamy jej zbudzić obudziła się się w nas w postaci, jako działaniae, miłościć konkretneja do braci, i że każda Eucharystia, „duch i ogień” , odżywiająca się Życiem, jest czasem poza czasem, w którym urzeczywistnia się ta tajemnica miłości. Tajemnica, kiedy wchodzeniai się w komunię zdolną do odsłonięcia naszego egoizmu, naszego dystanu, naszej nędzy w kochaniu, a jednocześnie zdolną do przemieniania, chrystyfikowania nas, dzięki wewnętrznemu oświeceniuając nas wewnętrznie, obdarzeniuając nas łaską aż do rozwiązania węzłów naszej zawziętej wrogości. Życie w śmierci zostaje zamienione na życie w Duchu, a zatem to życie eucharystyczne, życie w Zmartwychwstałym, jest nieustanną Wielkanocą, którą my, ludzie, przeżywamy tu, w tym okrutnym świecie; która sprawia, że przechodzimy ze śmierci do życia, ponieważ Miłość ją zwycięża, wbija jej oścień i przemienia ją w Życie, i to Życie wieczne. 


JEŚLI PRZEŻYWAMY PASCHĘ
W naszym życiu musi nastąpić przemiana, życie musi być przeniknięte Miłością Boga do naszych braci i sióstr, aby przemienione tą miłością, było Światłem życia pośród każdej ciemności, bólu, rozpaczy, śmierci. 
Dzisiaj powinniśmy spojrzeć na wszystkich tych opiekunów, którzy noszą kruche życie, na wszystkich tych, którzy żyją obok „zbędnych” istnień, na wszystkich obrońców drugiego, na tak wielu męczenników, którzy oddali swoje życie za Ewangelię Miłości braterskiej. Zjednoczeni przemienimy to, co może być katastrofą, w Paschę Jezusa Chrystusa.
My, którzy codziennie podchodzimy do ołtarza, obejmijmy te tłumy, które chodzą bez celu, aby weszłyli w Paschę Nowego Życia i aby On stał się wszystkim dla wszystkich (1 Kor 15, 28). Pan jest tutaj i wszyscy idziemy ku Niemu, On nas przyciąga jak na polanach Galilei, jak w Wieczerniku, na Kalwarii; ogarnijmy świat miłością bliską, konkretną, działającą, abyśmy wszyscy szli ku Niemu i posilili się Światłem, Życiem, które nie przemija. Życie Zmartwychwstałego, w którym żyjemy, poruszamy się i jesteśmy, potwierdza się w naszej Komunii z Ciałem Chrystusa, z naszymi braćmi i siostrami, którzy cierpią, z tymi, z którymi żyjemy na co dzień, z tymi, którzy są pod naszą opieką (Mt 25).


Odmówmy epiklezę, zanosząc w Ciele Zmartwychwstałego błaganie do Ojca, aby zesłał na nasz świat Życiodajnego Ducha i abyśmy szczerą drogą szczerej Miłości objawioną nam przez Syna, przeszli ze śmierci do Życia, które nie przemija, do Życia wiecznego.
Żyjmy w Chrystusie Jezusie, przez Ducha Świętego , abyśmy mogli nieść Życie światu, który cierpi z powodu rozdarcia przez śmierć, nienawiść, niesprawiedliwość, brak miłości, i bądźmy przejawem Życia w Nim, dając siebie samych wszystkim naszym braciom i siostrom, aż do oddania im całego naszego życia dla nich. 
Ojcze dobroci, wypowiedz na nowo swoje Słowo Życia wiecznego, aby ten świat przeminął i aby nastało Twoje Królestwo Sprawiedliwości i Pokoju.

Alleluja, alleluja! Chrystus zmartwychwstał, alleluja!
Błogosławionej Paschy Życia!

M. Prado Glez. Heras
Przewodnicząca Federacji Nawrócenia Śświętego Augustyna, OSA
Sotillo de La Adrada
Ávila, Hiszpania
---------------------------------
[1]¹ DELPHINE HORVILLEUR, Nudità e pudore (Quiqajon, Monasterio de Bose 2021).
[2]² ARTHUR SCHOPENHAUER, El mundo como voluntad y representación (Editorial Porrúa, México 1987)          
[3]³ M. MARÍA SKOBTSOV, El sacramento del hermano (Sígueme, Salamanca 2004) 66. 
[4]⁴ Cf. ALEXANDER SCHEMANN, Per la vita del mondo (Lipa, Roma 2012).    
[5]⁵ SAN AGUSTÍN, Carta 105, 15, Tomo VIII (BAC, Madrid 1986) 781.               
[6]⁶ Liturgia siríaca.           
[7]⁷ CHRISTIAN BOBIN, Resucitar (Encuentro, Madrid 2017) 24.          
[8]⁸ MARKO I. RUPNIK, L'arte della vita (Lipa, Roma 2014) 61.
[9]⁹ ERMES RONCHI, Sulla soglia della vita (San Paolo, Milán 2012) 110.
[10]¹⁰ DIDAJÉ, X, 6.

Lettera di Comunione

lettera_di_comunione_2021.docx
File Size:	24 kb
File Type:	docx

Descargar archivo

---

---

Siamo passati dalla morte alla vita
perché amiamo i fratelli" (1Gv 3, 14)

DALLA CATASTROFE ALLA PASQUA. La vita è seriamente minacciata fino al punto di sentire che viviamo gli ultimi giorni: per molti, moltissimi, è stato realmente così, perché la morte ha passeggiato nel nostro mondo desolando strade, famiglie, tagliando possibilità di incontro, di lavoro, di vita. Per molti è il tempo di una catastrofe che finirà, come nel teatro greco, in tragedia, in morte. Il punto finale. Per altri, questo tempo passerà e torneremo al paradiso perduto, ai tempi di prima. Per noi, questo dramma dentro il dramma è che l’esistenza stessa è una Pasqua, uno stretto passaggio libero che ci porterà dalla morte alla vita, alla Vita vera. Solo la Pasqua di Gesù, come la nostra, trasforma il lutto in danza.

CHE MORTE ABBIAMO VISSUTO… ognuno di noi, nelle nostre comunità, famiglie, paesi, nazioni? E quali morti non abbiamo visto o abbiamo tenuto nascoste? Per indifferenza, certo, o anche per pudore, perché era così grande la nudità lasciata dalla morte che occorreva coprirla con un velo; però questo velo non ha tolto alla morte il suo volto orrendo, la sua dura sensualità morbosa, il sospetto che dietro il velo ci sia di più, molto di più, qualcosa che non vediamo e in cui potremmo essere compresi noi stessi. Dobbiamo guardare in faccia questa morte, questo elenco di catastrofi a cui tutti siamo soggetti, strade senza uscita, navigazioni senza porto. Perché sono molti i modi in cui si muore, e anche se siamo terrorizzati da un virus, per molti la morte arriva prima per fame, per naufragio, per una vita che non è vita, per l’arroganza dei potenti, per odio alla fede, per prepotenza, indifferenza, ripugnanza… Molti non nascondono la morte, la propongono come rinuncia alla vita per l’infelicità che essa comporta; dovremmo capovolgere questo argomento e dolerci della morte prima che della vita, per riscoprire e salvare la sua dignità. Se la vita arriva non sarà perché abbiamo ingannato la morte con le strategie più sofisticate, ma perché siamo stati toccati da essa e abbiamo desiderato e bramato la vita. La Vita!

DALLA MORTE ALLA VITA. Vivere la Pasqua è l’unica alternativa a questo mondo che ci deruba, perché è solo la Buona Notizia del Vangelo di Gesù, il Buon Pastore (Gv 10,11), che può cambiare un mondo vecchio con cieli nuovi, con una nuova terra, con un uomo nuovo: il vero destino della Creazione. Come Buon Pastore egli si preoccupa di nutrire tutti, difenderli dai nemici fino a esporre la propria vita, riunire i suoi che vagano dispersi (Sal 23, Zc 13, 7, Eb 13,20, 1Pt 2, 25; 1 Pt 5,4).
Abbiamo sottolineato il significato greco dell’esistenza umana come quella di esseri destinati alla morte, o dell’esistenzialismo del Novecento, come esseri-per-la-morte. Tuttavia, la fede del popolo ebraico e la fede in Cristo esprime la verità più propria dell’essere umano: siamo i viventi (Gn 2,7), coloro che vivono: il grande filo d’oro delle Sacre Scritture, tanto dell’Antico come del Nuovo Testamento – in modo sorprendente e nuovo – è che la VITA è un Bene (Gn 1,26-27; Sal 8,6; Gn 2,7; 3,19; Gb 34,15; Sal 103/102,14; 104/103,29). La vita apre il libro e lo chiude: la Genesi ha il suo compimento nella Vita Nuova (Ap 21,1-8). Siamo coloro che vivono! Anche se muori vivrai (Gv 11,25). Questa è la grande verità della fede e dell’amore: la speranza nella Vita che non muore. Il garante di questa vita è il suo stesso Creatore, Dio, perché Egli, che è tre volte Amore, è “amante della vita” (Sap 11,26).

LA VITA IN CRISTO. LA PASQUA. La pienezza di questo Bene ci è stata donata in Cristo Gesù, Signore della Vita (“in Lui era la Vita”, Gv 1,4), che è venuto non solo a darci la Vita divina ma a innestarci in essa; non solo la Vita è venuta ad abitare nella vita, ma la vita ricevuta ha trovato in Lui il suo destino definitivo, la Vita eterna che era, è e sarà. Siamo vite innestate nella Vita. Cristo ha di nuovo posto limiti al male, alla malattia, alla morte portandoci sopra le sue spalle, come il pastore fa con la pecora perduta (Lc 15,3-7), facendoci entrare in Lui come Porta della dimora di Dio. Venite a Me (Mt 11, 28-30), entrate nel mio Corpo, assaporate pietanze succulente (Is 55,1-3), vivete in Me (Gv 17,23). Ha posto limiti alla morte, attraendoci con il suo amore eterno, strappandoci dalle sue grinfie, rialzandoci dalla polvere e dal fango, mettendoci in piedi quando eravamo al bordo della strada e Lui passò vicino a noi e ci curò, ci risollevò, si occupò di noi. La Vita ci ha raggiunto per mezzo di Lui ed Egli ha consumato la sua vita tra noi per darci una Vita che non passa. Per amore al Padre e per amore ai fratelli.

SIAMO PASSATI DALLA MORTE ALLA VITA PERCHE’ AMIAMO I FRATELLI. Questo passaggio dalla morte alla Vita non è nelle nostre mani: è in Cristo Gesù che si realizza la pienezza di vita a cui siamo stati destinati. Quando la nostra esistenza è stata conquistata da Lui e la sua Vita è entrata nella nostra fino al punto di vivere in Lui (“Non sono più io che vivo, ma è Cristo che vive in me” Gal, 2,20) è impossibile non amare il prossimo come Egli lo ama, con la stessa gratuità, graziosa e abbondante, con cui ci sentiamo amati da Lui e con la misteriosa consapevolezza di saperci di fronte a Lui, vivo nel volto di ogni fratello, che è suo sacramento. L’amore, poiché viene da Dio, è la migliore difesa della Vita e così, quando l’amore manca o è tiepido, mediocre o malato, la vita è in pericolo e rimane soggetta alla più grande nudità e orfanità. Tornare alla Fonte dell’Amore è tornare alle Fonti della Vita, perché queste due fonti vanno assieme e non è possibile estenderle né scoprire l’una senza l’altra.
L’esistenza del creato cessa di essere vita o di averla quando manca l’amore, attivo e concreto, impegnato a prendersi cura e a nutrire la vita donata, impegnato a dare vita, la propria vita per fecondare ciò che è desolato e morto. L’amore si consuma per dare vita, non per conservarla, non come volontà di morte ma come volontà di vita. Per questo la vita, quando si consuma, cioè quando non si interrompe per propria volontà, ma giunge fino alla fine, si perde, deve passare attraverso la Croce e per una morte (“Tutto è compiuto”, Gv 19,30) che apre la porta della vita. Cristo Gesù “con la morte vince la morte” .
Tutto questo non è nelle nostre mani: è lo Spirito che opera in noi questo miracolo di ampiezza, larghezza e profondità dell’Amore. Lo Spirito che ci viene da Lui ha allargato (Is 54,1-4) gli spazi della carità fino a sovrabbondare di vita, e pertanto di amore, molto aldilà di noi stessi. Se l’Amore di Dio ci ha preceduto, è vero che, accogliendolo, si è destato in noi l’amore concreto, in atto, verso i nostri fratelli e che ogni Eucaristia, “spirito e fuoco” , alimento di vita, è il tempo fuori dal tempo in cui questo mistero di amore si realizza, entrando in una comunione capace di svelare nell’amore i nostri egoismi, le nostre distanze, le nostre miserie, e al tempo stesso ci trasforma, ci “cristifica” illuminandoci internamente e donandoci grazia, fino a sciogliere i nodi della nostra testarda ostilità. La vita nella morte si trasforma grazie alla vita nello Spirito e così questa vita “eucaristizzata”, vita nel Risorto, è la Pasqua continua che noi uomini viviamo qui, in questo mondo feroce, quella che ci fa passare la morte alla vita perché l’amore trionfa su di essa e le smussa il pungiglione fino a trasformarla in Vita e Vita eterna.

SE VIVIAMO UNA PASQUA deve avvenire in noi una trasformazione, la vita deve essere trafitta dall’amore di Dio per i nostri fratelli, affinché, trasformata da questo amore, sia luce di vita in mezzo a ogni tenebra, dolore, disperazione, morte.
Dobbiamo guardare alle tante persone che si prendono cura degli altri, che caricano su di sé vite fragili, ai tanti che vivono accanto alle vite “di troppo”, ai tanti difensori degli altri e ai tanti martiri che hanno dato la vita per il Vangelo dell’amore fraterno. Uniti, trasformeremo ciò che può essere una catastrofe in una Pasqua, quella di Cristo Gesù.
Aggiungiamoci a questa moltitudine, che cammina senza far rumore, noi che ci avviciniamo all’altare ogni giorno, perché entrino nella Pasqua della vita nuova ed Egli sia tutto in tutti (1Cor 15, 28). Il Signore è qui e tutti andiamo verso di Lui. Egli ci attrae nei campi di Galilea, come nel cenacolo, sul calvario: abbracciamo il mondo con un amore pieno di tenerezza, concreto, attivo perché tutti andiamo verso di Lui a cibarci di quella Luce, della Vita che non passa. La Vita del Risorto in cui siamo, viviamo ed esistiamo, sarà ratificata nella nostra comunione con il Corpo di Cristo, con i nostri fratelli che soffrono, con coloro con cui viviamo giorno per giorno, con quelli che sono affidati alle nostre Cure (Mt 25).

Facciamo “epiclesi”, elevando la supplica al Padre nel Corpo del Resuscitato perché invii lo Spirito Vivificante del nostro mondo e, attraverso il cammino franco dell’Amore che ci ha rivelato il Figlio, passiamo dalla morte alla Vita che non passa, alla Vita eterna.
Viviamo in Cristo Gesù, per mezzo dello Spirito, per poter portare la Vita al mondo che soffre gli assalti della morte, dell’odio, dell’ingiustizia, del disamore; siamo manifestazione della Vita in Lui, donandoci a tutti i nostri fratelli fino a dare la vita per loro.
Padre di Bontà, pronuncia di nuovo la tua Parola di Vita eterna, affinché passi questo mondo e venga il tuo Regno di Giustizia e di Pace.

Alleluia, alleluia! Cristo Gesù è risorto, alleluia!
Buona Pasqua della Vita!

M. Prado Glez. Heras
Presidente Federale
Federazione della Conversione di Sant’Agostino
Sotillo de La Adrada, Ávila
------------------------------
[1]¹ DELPHINE HORVILLEUR, Nudità e pudore (Quiqajon, Monasterio de Bose 2021).
[2]² ARTHUR SCHOPENHAUER, El mundo como voluntad y representación (Editorial Porrúa, México 1987)          
[3]³ M. MARÍA SKOBTSOV, El sacramento del hermano (Sígueme, Salamanca 2004) 66. 
[4]⁴ Cf. ALEXANDER SCHEMANN, Per la vita del mondo (Lipa, Roma 2012).    
[5]⁵ SAN AGUSTÍN, Carta 105, 15, Tomo VIII (BAC, Madrid 1986) 781.               
[6]⁶ Liturgia siríaca.           
[7]⁷ CHRISTIAN BOBIN, Resucitar (Encuentro, Madrid 2017) 24.          
[8]⁸ MARKO I. RUPNIK, L'arte della vita (Lipa, Roma 2014) 61.
[9]⁹ ERMES RONCHI, Sulla soglia della vita (San Paolo, Milán 2012) 110.
[10]¹⁰ DIDAJÉ, X, 6.

BRIEF DER EINHEIT - Ostern 2021 

ostern_2021.docx
File Size:	25 kb
File Type:	docx

Descargar archivo

---

---

WIR SIND AUS DEM TOD IN DAS LEBEN ÜBERGEGANGEN, 
WEIL WIR DIE GESCHWISTER LIEBEN
1Joh 3,14

VON DER KATASTROPHE HIN ZU OSTERN. Das Leben ist ernsthaft bedroht bis zu dem Punkt, dass wir das Gefühl haben, in den letzten Tagen zu leben. Für viele, sehr viele, ist es wirklich so gewesen, weil der Tod unsere Welt durchstreift hat und Straßen und Familien verwüstet, Wege der Begegnung und Möglichkeiten der Arbeit, des Lebens abgeschnitten hat. Für viele ist es die Zeit der Katastrophe, die, wie im griechischen Theater, in der Tragödie, im Tod, enden wird. Dem Schlusspunkt. Für andere wird diese Zeit vorübergehen und wir werden in das verlorene Paradies zurückkehren, in die Zeiten von gestern. Für uns ist dieses Drama innerhalb des Dramas, das die Existenz selbst ist, ein Ostern, ein enger Durchgang, der uns vom Tod zum Leben, zum wahren Leben führen wird. Nur das Osterfest Jesu, welches das unsere ist, verwandelt die Trauer in Tänze. 

WELCHE TODE HABEN WIR ERLEBT? ...
... jeder einzelne von uns, in unseren Gemeinschaften, in unseren Familien, Völkern, Ländern ... Und welche haben wir nicht gesehen oder verborgen? Aus Gleichgültigkeit, sicherlich, und auch aus Beschämung, weil die Blöße des Todes so unerträglich war, dass sie mit einem Schleier bedeckt werden musste; aber das hat dem Tod nicht sein grausames Gesicht genommen, seine harte morbide Sinnlichkeit und den Verdacht, dass hinter dem Verhüllten mehr ist, viel mehr, das wir nicht sehen und das auch uns betreffen könnte. Wir müssen diesem Tod ins Gesicht schauen, dieser Anhäufung von Katastrophen, denen wir alle ausgesetzt sind, Sackgassen, Seefahrten ohne Anlegehafen. Denn es gibt viele Tode, und auch wenn wir uns vor einem Virus fürchten, kommt der Tod zu vielen Menschen zuerst durch Hunger, Schiffbruch, Leben ohne Leben, Missbrauch durch die Mächtigen, odium fidei, Arroganz, Gleichgültigkeit, Feindseligkeit ... Viele verschweigen den Tod nicht, sie schlagen ihn als Verzicht auf das Leben vor, aus Unzufriedenheit über das, was es bietet; wir sollten dieses Argument umdrehen und um den Tod trauern, statt um das Leben, um die Würde zu entdecken und zu retten, die es hat. Wenn das Leben kommt, dann nicht, weil wir den Tod mit den ausgeklügeltsten Strategien überlistet haben, sondern weil wir von ihm berührt wurden und es uns gewünscht, es herbeigesehnt haben zu leben. Das Leben!

VOM TOD ZUM LEBEN
Ostern leben ist die einzige Alternative zu dieser ausbeutenden Welt, denn nur die Frohe Botschaft des Evangeliums von Jesus, dem Guten Hirten (Joh 10,11), der eine alte Welt in den neuen Himmel, die neue Erde, den neuen Menschen, die wahre Bestimmung der Schöpfung verwandeln will. Als guter Hirte ist er um die Ernährung aller besorgt, um die Verteidigung vor den Feinden, sogar bis zur Preisgabe seines eigenen Lebens, um die Seinen zu sammeln, die zerstreut sind (Psalm 23, Sacharja 13,7, Hebr 13,20, 1 Petr 2,25; 1 Petr 5,4).
Wir haben die griechische Bedeutung der menschlichen Existenz als sterbende Wesen, oder die des Existentialismus des letzten Jahrhunderts, als Wesen für den Tod, bekräftigt. Der Glaube des hebräischen Volkes und der Glaube an Christus hebt jedoch die Wahrheit hervor, die dem Menschen eher eigen ist: Wir sind die Lebenden (Gen 2,7), diejenigen, die leben, weil der große goldene Faden der Heiligen Schrift, sowohl des AT als auch des NT, überraschenderweise und neuartig das LEBEN ist, das ein Gut ist (Gen 1,26-27; Ps 8,6; Gen 2,7; 3,19; Hi 34,15; Ps 103,14; 104,29). Das Leben eröffnet das Buch und schließt es: Die Genesis hat ihre Heimat im Neuen Leben (Offb 21,1-8) Wir sind die, die leben! Auch wenn du gestorben bist, wirst du leben (Joh 11,25). Das ist die große Wahrheit des Glaubens und der Liebe: die Hoffnung auf das Leben, das nicht stirbt. Und der Garant dieses Lebens ist sein eigener Schöpfer, Gott selbst, denn er, der dreimal Liebe ist, ist "der Liebhaber des Lebens" (Weish 11,26).

DAS LEBEN IN CHRISTUS. OSTERN
Die Fülle dieses Gutes ist uns in Christus Jesus, dem Herrn des Lebens, geschenkt worden ("In ihm war das Leben" Joh 1,4), der nicht nur gekommen ist, um uns das göttliche Leben zu geben, sondern um uns in dieses Leben einzupfropfen; nicht nur ist er gekommen, um das LEBEN im Leben zu bewohnen, sondern das empfangene Leben hat in ihm seine endgültige Bestimmung gefunden, das ewige LEBEN, das war, ist und sein wird. Wir sind Leben, die in DAS LEBEN eingepfropft sind. Christus hat dem Bösen, der Krankheit, dem Tod erneut Grenzen gesetzt, indem er uns auf sich genommen hat, wie der Hirte das verlorene Schaf (Lk 15,3-7), indem er uns in sich hineingebracht hat, als Tür (Joh 10,9) der Wohnung Gottes: Kommt zu mir (Mt 11,28-30), tretet ein in meinen Leib, labt euch an fetten Speisen (Jes 55,1-3), lebt in mir (Joh 17,23). Er hat dem Tod Grenzen gesetzt, uns mit seiner ewigen Liebe an sich gezogen, uns aus seinen Fängen herausgezogen, uns aus Staub und Schlamm herausgehoben, uns auf die Füße gestellt, als wir am Rande der Straße standen und er an uns vorüberging und uns heilte, aufrichtete, sich um uns kümmerte. Das LEBEN ist durch ihn zu uns gekommen, und er hat sein Leben unter uns zur Vollendung gebracht, um uns das LEBEN zu geben, das nicht vergeht. Aus Liebe zum Vater und aus Liebe zu den Brüdern. 

WIR SIND VOM TOD ZUM LEBEN ÜBERGEGANGEN, WEIL WIR UNSERE BRÜDER UND SCHWESTERN LIEBEN
Dieser Übergang vom Tod zum Leben liegt nicht in unserer Hand, sondern in Christus Jesus wird die Fülle des Lebens, zu der wir bestimmt sind, verwirklicht. Wenn unsere Existenz von Ihm erobert wurde und Sein Leben in unsere Existenz eingetreten ist, bis zu dem Punkt, dass wir in Ihm leben ("Nicht mehr ich lebe, sondern Christus lebt in mir" Gal 2,20), ist es unmöglich, den Nächsten nicht so zu lieben, wie Er ihn liebt, mit der gleichen gütigen und überschwänglichen Freigiebigkeit, mit der wir uns von Ihm geliebt erfahren, und mit der geheimnisvollen Vision, ihn selbst lebendig im Antlitz eines jeden Bruders zu entdecken, der sein Sakrament ist. Die Liebe ist, weil sie von Gott kommt, die beste Verteidigung des Lebens, und deshalb ist das Leben in Gefahr, wenn sie fehlt oder halbherzig ist, mittelmäßig oder krank, und ist massiver Blöβe und Verwaisung ausgesetzt. Zur Quelle der Liebe zurückzukehren bedeutet, zu den Quellen des Lebens zurückzukehren, denn sie gehören zusammen, und es ist nicht möglich, das eine ohne das andere zu verstehen oder zu entdecken. 
Die Existenz der Schöpfung wird aufhören, Leben zu sein oder Leben in sich zu haben, wenn die aktive und konkrete Liebe fehlt, die sich verpflichtet, die Hüterin und Ernährerin des geschenkten Lebens zu sein, die sich verpflichtet, Leben zu geben und ihr eigenes Leben, um das Verödete und Abgestorbene zu befruchten. Die Liebe verzehrt sich, um Leben zu geben, nicht um es zu nehmen, nicht mit dem Willen zum Sterben, sondern mit dem Willen zum Leben! Deshalb muss das Leben, wenn es sich vollkommen verzehrt, das heißt, wenn es nicht durch den eigenen Willen abgebrochen wird, sondern zu seinem Ende kommt, durch das Kreuz und durch einen Tod ("Alles ist vollbracht" Joh 19,30) gehen, der die Tür zum Leben öffnet. Christus Jesus "besiegt den Tod durch den Tod".
Es liegt nicht in unseren Händen, es ist vielmehr der Geist, der in uns dieses Wunder der Länge und Breite, Höhe und Tiefe der Liebe bewirkt. Der Geist, der von ihm zu uns kommt, hat die Räume der Nächstenliebe bis zum Überfließen mit Leben und damit mit Liebe über uns hinaus geweitet (Jes 54, 2-4). Wenn Gott uns zuerst geliebt hat, dann ist es wahr, dass in uns durch die Aufnahme dieser Liebe konkrete Liebe zu unseren Brüdern und Schwestern geweckt wurde, eine Liebe in Aktion.  Gleichzeitig ist jede Eucharistie, "Geist und Feuer", Lebensnahrung, die Zeit  außerhalb der Zeit, in der sich dieses Geheimnis der Liebe vollzieht, sie führt in eine Gemeinschaft, die fähig ist, unseren Egoismus, unsere Distanzen, unsere Armut an Liebe zu offenbaren und uns gleichzeitig zu verwandeln, uns zu christifizieren, uns innerlich zu erleuchten, uns die Gnade zu schenken, die Knoten unserer hartnäckigen Feindschaft zu lösen. Das Leben im Tod wird verwandelt in das Leben im Geist, und so ist dieses eucharistische Leben, das Leben im Auferstandenen, ein fortdauerndes Osterfest, das wir Menschen hier in dieser grausamen Welt leben, das uns vom Tod zum Leben übergehen lässt, weil die Liebe über ihn triumphiert und seinen Stachel durchbohrt, bis er in Leben und ewiges Leben verwandelt wird. 

WENN WIR OSTERN LEBEN
Es muss eine Verwandlung in unserem Leben stattfinden, das Leben muss von der Liebe Gottes zu unseren Brüdern und Schwestern durchdrungen sein, damit es, verklärt durch diese Liebe, ein Licht des Lebens inmitten all der Dunkelheit, des Schmerzes, der Verzweiflung und des Todes sein kann. 
Heute müssen wir auf so viele Menschen schauen, die sich um andere kümmern, zerbrechliche Existenzen begleiten und betreuen, Existenzen, die für niemanden “von Nutzen” sind, Menschen, die für andere die Stimme erheben, sie verteidigen, auf so viele Märtyrer, die ihr Leben für das Evangelium der Nächstenliebe hingegeben haben. Vereint werden wir das, was eine Katastrophe sein könnte, in ein Ostern verwandeln, das Ostern von Jesus Christus.
Lasst uns, die wir jeden Tag vor den Altar treten, diese ziellos umherwandernde Schar mit uns tragen, damit sie in das Ostern des neuen Lebens eintreten kann und Er allen alles sein kann (1 Kor 15,28). Der Herr ist hier und wir alle gehen auf ihn zu, er zieht uns an sich wie auf den Feldern von Galiläa, wie im Obergemach des letzten Abendmahles, wie auf Golgatha. Lasst uns die Welt mit einer innigen Liebe umarmen, konkret, in Aktion, damit wir alle auf ihn zugehen, um das Licht zu essen, das Leben, das nicht vergeht. Das Leben des Auferstandenen, in dem wir sind, leben und existieren, wird ratifiziert in unserer Gemeinschaft mit dem Leib Christi, mit unseren leidenden Brüdern und Schwestern, mit denen, mit denen wir täglich leben, mit denen, die uns anvertraut sind (Mt 25).

Erheben wir eine Epiklese, indem wir im Leib des Auferstandenen die Bitte an den Vater richten, den lebensspendenden Geist in unsere Welt zu senden und uns durch den offenen Weg der Liebe, den uns der Sohn offenbart hat, vom Tod zum Leben, das nicht vergeht, zum ewigen Leben zu führen.
Leben wir in Christus Jesus, durch den Geist, um das Leben in die Welt tragen zu können, die unter der zerstörenden Kraft des Todes, des Hasses, der Ungerechtigkeit und der Lieblosigkeit leidet, und seien wir ein Zeugnis des Lebens in ihm, indem wir uns allen unseren Brüdern und Schwestern zuwenden, bis hin zur Hingabe unseres Lebens für sie. 
Vater der Güte, sprich erneut dein Wort des ewigen Lebens, damit diese Welt vergeht und Dein Reich der Gerechtigkeit und des Friedens kommt. 

Halleluja, halleluja! Christus Jesus ist auferstanden, halleluja! 
Frohe Ostern des Lebens!

M. Prado González Heras
Präsidentin 
Föderation der Bekehrung des heiligen Augustinus.
Sotillo de La Adrada, Avila
------------------------------
[1]¹ DELPHINE HORVILLEUR, Nudità e pudore (Quiqajon, Monasterio de Bose 2021).
[2]² ARTHUR SCHOPENHAUER, El mundo como voluntad y representación (Editorial Porrúa, México 1987)          
[3]³ M. MARÍA SKOBTSOV, El sacramento del hermano (Sígueme, Salamanca 2004) 66. 
[4]⁴ Cf. ALEXANDER SCHEMANN, Per la vita del mondo (Lipa, Roma 2012).    
[5]⁵ SAN AGUSTÍN, Carta 105, 15, Tomo VIII (BAC, Madrid 1986) 781.               
[6]⁶ Liturgia siríaca.           
[7]⁷ CHRISTIAN BOBIN, Resucitar (Encuentro, Madrid 2017) 24.          
[8]⁸ MARKO I. RUPNIK, L'arte della vita (Lipa, Roma 2014) 61.
[9]⁹ ERMES RONCHI, Sulla soglia della vita (San Paolo, Milán 2012) 110.
[10]¹⁰ DIDAJÉ, X, 6.

horario

Semana Santa - NEWS